Það er eftirtektarvert hvaða mynd Guð velur sér hér. Ekki konung á hásæti, ekki hirði með staf, ekki dómara — heldur móður sem beygir sig niður að barni sínu. Orðin koma undir lok Jesajabókar, eftir langa útlegð, reiði og vonbrigði, og þau eru eins og hönd sem leggst mjúklega á kinn.
Hvernig huggar móðir barn? Hún útskýrir ekki. Hún leggur ekki fram rök fyrir því að sársaukinn sé minni en barnið heldur. Hún sest niður, tekur barnið í fangið og lætur það gráta út. Hún segir kannski fátt, en nærvera hennar segir allt: ég er hér, ég fer hvergi. Huggunin felst ekki í því að fjarlægja það sem særði, heldur í því að vera til staðar á meðan það særir.
Og barnið leitar sjálfkrafa til hennar. Það þarf ekki að biðja um leyfi, ekki að vera verðugt, ekki að hafa hagað sér vel. Það kemur bara. Þannig er því lýst hér — að huggun Guðs sé ekki verðlaun fyrir trúfesti heldur eðlislægt viðbragð þess sem elskar.
Við hættum ekki að þurfa þessa huggun þótt við fullorðnumst. Ef eitthvað er, verður þörfin dýpri og við lærum að fela hana betur. Við berum sorgir sem enginn sér, þreytu sem við köllum öðrum nöfnum, og við gleymum að það er leyfilegt að láta hugga sig — að láta aðra halda utan um sig án þess að hafa fyrst reynt að laga allt sjálf.
Jesaja minnir á að hinn hæsti hugsi um okkur með þessum hætti. Ekki úr fjarlægð heldur í nánd — með mýkt sem þekkir andardrátt okkar. Sá sem skapaði stjörnurnar velur að lýsa sér með mynd af konu sem vaggar barni í myrkri.
Kannski er hugleiðingin þá þessi: Hvað í þér grætur? Og þorir þú að hætta að hugga þig með skynseminni einni og leyfa þér í staðinn að láta halda utan um þig?
Því loforðið stendur. Ekki: ég mun útskýra. Ekki: ég mun bæta úr. Heldur: ég mun hugga. Eins og móðir.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta