Það er eitthvað djúpt mannlegt við útrétta hönd. Áður en orðin koma, áður en við höfum fundið rétta bæn, getur lítil hreyfing sagt allt: Hér er ég. Ég þarf á þér að halda.
Í frásögninni af Pétri á vatninu beinist athyglin auðveldlega að óttanum. Hann sér vindinn og finnur að hann er að sökkva. En mitt í þeirri frásögn er Jesús nærri. Pétur þarf ekki að ljúka langri útskýringu áður en honum er rétt hjálparhönd.
Stundum ímyndum við okkur að við þurfum að vera viss um allt til að geta trúað. Að bænin þurfi að vera fallega orðuð og hjartað laust við efasemdir. Samt eru margar einlægustu bænirnar aðeins fáein orð. Hjálpaðu mér. Vertu hjá mér. Leiddu mig.
Trúin birtist líka í því að koma til Krists með það sem er ófullgert. Með spurninguna sem enn hefur ekkert svar. Með þakklætið sem á sér ekki orð. Með daginn eins og hann varð, en ekki eins og við vonuðum að hann yrði.
Myndin af útréttri hönd getur minnt okkur á þetta: kærleikur Guðs bíður ekki eftir því að við náum fullkomnun. Við megum nálgast hann núna. Við megum kalla til hans úr miðjum ólgusjó.
Og þegar kvöldar má bæn dagsins vera einföld: Jesús Kristur, taktu í hönd mína. Vertu mér nærri á þeirri leið sem ég sé og þeirri sem enn er hulin. Amen.
Hugleiðing við Matteusarguðspjall 14.22–33.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta