Það eru stundir þegar við höfum gert allt sem við kunnum. Við höfum talað, beðið, reynt að skilja og leitað leiða. Við höfum legið vakandi og velt fyrir okkur hvað við hefðum getað sagt öðruvísi, gert betur eða séð fyrr. Samt stendur eitthvað eftir sem við getum ekki leyst. Eitthvað sem lætur hvorki undan vilja okkar né væntingum.
Þá geta þessi einföldu orð hljómað bæði fallega og ómögulega: Feldu það Guði.
Hvernig gerir maður það þegar málið snertir það dýrmætasta sem maður á? Barn sem maður hefur áhyggjur af. Manneskju sem maður elskar en nær ekki til. Sorg sem engin orð ná utan um. Framtíð sem er hulin, hversu lengi sem maður starir fram á veginn.
Ég held að við lærum ekki að fela Guði líf okkar í eitt skipti fyrir öll. Við lærum það smám saman, oft einmitt á þeim stundum þegar okkur finnst trúin vera veikust. Þegar bænin verður stutt af því að við eigum engin fleiri orð.
Guð minn, ég veit ekki hvað ég á að gera. Vertu hér.
Það er líka bæn. Heil og einlæg bæn.
Við tengjum traust gjarnan við vissu. Okkur finnst að ef við treystum Guði ættum við að vera róleg, laus við efasemdir og óhrædd við morgundaginn. En trúað hjarta getur skolfið. Það getur grátið á meðan það biður. Það getur sagt: Ég fel þér þetta, Drottinn, og fundið um leið hversu erfitt er að sleppa takinu.
Guð bíður ekki eftir því að röddin verði styrk áður en hann hlustar.
Mér finnst mikilvægt að muna þetta þegar við horfum til Jesú. Í Getsemanegarðinum birtist okkur engin köld fjarlægð frá þjáningu mannsins. Þar er angist, bæn og einlæg ósk um að komast hjá því sem fram undan er. Þar er líka traust sem nær lengra en skilningurinn á þeirri stundu. Jesús felur sig föðurnum mitt í því sem er þungt.
Þess vegna þurfum við ekki að fela óttann til að geta komið til Guðs. Við megum bera hann með okkur alla leið inn í bænina.
Stundum ímynda ég mér að við komum til hans með kreppta lófa. Í þeim höldum við utan um fólkið okkar, áformin, spurningarnar og allt sem við óttumst að missa. Við höldum svo fast að okkur verkjar, en þorum samt ekki að opna hendurnar. Okkur finnst að um leið og við slökum á takinu muni allt falla.
En þegar við opnum lófana frammi fyrir Guði erum við að fela honum það sem okkur er kært. Við erum að viðurkenna að kærleikur okkar sé raunverulegur, en máttur okkar takmarkaður.
Við getum elskað manneskju án þess að geta valið fyrir hana. Við getum staðið við hlið hennar án þess að þekkja alla leiðina sem hún þarf að ganga. Við getum beðið af öllu hjarta, þótt við vitum ekki hvernig svarið muni birtast.
Það er sárt að komast að mörkum eigin máttar. Sérstaklega þegar maður hefði glaður lagt meira á sig, vakað lengur eða borið þyngra, ef það hefði getað breytt einhverju fyrir þann sem maður elskar.
Einmitt þar, við þessi mörk, eigum við enn bænina.
Við megum fela Guði það sem hendurnar ná ekki til. Nafn sem situr fast í hjartanu. Samtal sem lauk illa. Spurningu sem hefur fylgt okkur árum saman. Við megum koma með þetta aftur á morgun þótt við höfum lagt það fram í gær. Guð þreytist ekki á því að taka á móti okkur.
Að fela honum málin getur líka farið saman við næsta verk dagsins. Við hringjum símtalið sem þarf að hringja, biðjumst fyrirgefningar þar sem við höfum sært og réttum fram hönd þar sem við getum hjálpað. Síðan felum við honum það sem gerist utan okkar seilingar. Við þurfum ekki að sjá fyrir endann á öllu til að geta stigið næsta skref.
Og stundum er ekkert næsta skref sýnilegt. Þá er biðin sjálf það sem við berum fram í bæninni.
Ég get ekki trúað því að trúfesti Guðs verði aðeins mæld í því hvort allt fari eins og við óskum. Lífið ber með sér missi og atburði sem við skiljum ekki, jafnvel eftir langan tíma. En í kristinni von er nærvera Guðs líka þar. Hjá þeim sem situr eftir. Hjá þeim sem á enga skýringu. Hjá þeim sem getur aðeins hvíslað nafn hans.
Þess vegna geta orðin „í Guðs höndum“ orðið að athvarfi. Stað þar sem við megum leggja frá okkur það sem hefur reynst okkur of þungt og vera um stund án þess að þurfa að finna lausn.
Þegar ég hugsa um hendur Krists hugsa ég um hendur sem snertu sjúka, blessuðu börn og brutu brauð handa hungruðum. Hendur sem bera sár. Þeim höndum má treysta fyrir því sem er viðkvæmt.
Kannski verður bæn kvöldsins því einfaldlega þessi:
Guð minn, hér er það sem hvílir á mér. Hér er fólkið sem ég elska og hér eru spurningarnar sem ég kann ekki að svara. Gef mér kjark til þess sem bíður mín og mildi í því sem ég geri. Vaktu yfir því sem ég get ekki vakað yfir og taktu við því sem ég get ekki borið einn.
Í þínar hendur fel ég þessa nótt.
Og þegar morgnar, leið þú mig áfram.
Amen.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta