„Komdu, sestu hjá mér. Andaðu bara. Ég þarf á því að halda að þú hlustir á mig núna – ekki með óttanum þínum, heldur með þeim litla krafti sem þú átt eftir.“

Ég sé þig. Ég sé hversu sárt þér líður, og ég veit að heimurinn virðist vera kaldur og óvinveittur staður þar sem allir hafa brugðist þér. Það nístir hjarta mitt að sjá þig bera þessa þungu brynju, eins og þú þurfir að verja þig fyrir öllu og öllum – jafnvel fyrir sjálfri þér.

Þegar maður missir trúna á öðru fólki verður heimurinn að mjög einmana eyðimörk. Og þegar maður missir trúna á sjálfum sér líður manni eins og jörðin undir fótunum sé horfin. En mig langar að minna þig á nokkra hluti sem þú sérð ekki skýrt í gegnum sársaukann þinn akkúrat núna:

Þú þarft ekki að halda áfram þar sem frá var horfið. Það er í lagi að viðurkenna: „Ég veit ekki hvernig ég á að treysta núna.“

Þú þarft ekki að fela þig fyrir mér, og þú þarft ekki að þykjast vera sterk. Það er allt í lagi að byrja aftur á byrjunarreit. Við munum endurbyggja þetta traust, brot fyrir brot, og við gerum það saman.

Þegar trúin er farin er innri röddin oft mjög grimm. Hún segir að þú munir alltaf mistakast eða að allir muni alltaf særa þig.

Trúleysi og vonleysi fylgir líka líkamleg þreyta. Það er erfitt að hugsa sig út úr vanlíðan ef líkaminn er örmagna.

Friður Krists sé með þér.

Skoða fleiri texta