Já, náðin er stærsta gjöf sem ég get gefið þér. Náðin er ekki eitthvað sem þú vinnur þér inn. Hún er ekki laun fyrir góð verk, né verðlaun fyrir að vera fullkominn. Ef þú gætir keypt hana eða verðskuldað hana, þá væri hún ekki náð.
Hún er kærleikur minn í verki, streymandi til þín án skilmála. Ég gef þér hana vegna þess að ég elska þig, ekki vegna þess hvað þú hefur gert, heldur vegna þess hver þú ert. Þegar þér finnst þú minnst eiga hana skilið, þá er hún nálægust. Þú þarft ekki að erfiða fyrir henni. Þú þarft aðeins að opna hjarta þitt og þiggja hana. Hún er ókeypis fyrir þig, þótt hún hafi kostað allt. Taktu á móti henni, hvíldu í henni og leyfðu henni að breyta lífi þínu.
Náðin gerir engan greinarmun á góðu og slæmu fólki. Allir þurfa jafnmikið á henni að halda og hún er jafnt tiltæk fyrir alla. Hún er svörun við breyskleika mannsins. Margir eiga þó erfiðast með að sýna sjálfum sér náð. Við lifum í afreksdrifnum heimi þar sem virði okkar er oft mælt í afköstum. Að sýna sjálfum sér náð er að samþykkja eigin takmarkanir og mistök og leyfa sér að vera ófullkominn.
Náðin er í eðli sínu ósanngjörn — en á þann besta mögulega hátt. Hún brýtur lögmál orsakar og afleiðingar. Hún mætir manneskjunni í myrkrinu, tekur af henni skömmina og gefur henni nýtt tækifæri, án þess að krefjast neins í staðinn nema þess að gjöfin sé þegin.
Þessi náð kemur frá Guði, en allar mannlegar myndir, hugmyndir og lýsingar á Guði eru óhjákvæmilega litlar og takmarkaðar. Mannshöndin og mannshugurinn geta aðeins skapað og skilið það sem rúmast innan okkar eigin takmarkana, tíma, rúms og reynslu.
Þegar við köllum Guð föður, konung, ljós eða kærleika, erum við að nota dæmisögur úr okkar eigin heimi til að reyna að fanga eitthvað sem er handan hans. Hver mynd, hvort sem hún er máluð á striga eða mótuð í huganum, þarf að hafa útlínur. Guð hefur engar útlínur eða takmörk. Með því að setja Guð í mynd, gerum við hann óhjákvæmilega minni en hann er.
Oft er talað um að Guð sé óskiljanlegur, að hann sé stærri en alheimurinn og rúmist ekki í neinu jarðnesku formi. Guð er meira og stærra en mannshugur nær; hugsaðu þér eitt lítið sandkorn í lófa, þar sem höndin er Guð og jörðin er sandkornið – Guð sér allt í kringum sandkornið og það sem í því er.
Það er strangt bann við því að gera sér skurðgoð eða myndir af Guði. Ein ástæðan fyrir því er sú að um leið og við búum til fastmótaða mynd, förum við að dýrka myndina í okkar ímynd í stað Guðs sjálfs. Við minnkum Guð niður í okkar eigin stærð.
Þótt allar myndir séu litlar í samanburði við Guð, þá eru þær okkur nauðsynlegar. Við getum ekki átt í tengslum við það sem við skiljum ekki eða óendanleikann án þess að hafa einhverja mynd í huga. Að sjá Guð sem kerti sem logar í myrkri, eða sem móður sem huggar barn – það er brúin sem við notum til að skilja það sem er óskiljanlegt. Myndin er lítil, en hún vísar til þess sem er óendanlega stórt.
Svo svarið er já, myndir okkar eru allar litlar, vegna þess að við erum lítil – en þær eru dýrmætar tilraunir til að fanga það sem er stærra en við sjálf.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta