„Ég vildi að öll þjóð Drottins væri spámenn og að Drottinn legði anda sinn yfir hana.“ — Fjórða Mósebók 11:29

Ég hef starfað við spádóma og miðlun í meira en aldarfjórðung. Trúin á Guð á líka djúpar rætur í lífi mínu. Þess vegna staldra ég við þessi orð Móse. Mér finnst þau gefa rúm fyrir samtal sem þarf að eiga sér stað, um andlegar gjafir og það hverjum við treystum til að bera þær.

Samhengi orðanna er athyglisvert. Móse hefur kvartað undan því að ábyrgðin á fólkinu sé honum of þung. Guð lætur sjötíu öldunga fá hlutdeild í andanum sem hvílir yfir honum, svo þeir geti borið ábyrgðina með honum. Tveir mannanna, Eldad og Medad, hafa orðið eftir í herbúðunum. Þeir eru meðal hinna skráðu, en hafa ekki gengið að samfundatjaldinu. Andinn kemur engu að síður yfir þá þar sem þeir eru.

Þegar Jósúa fréttir að þeir séu að spá vill hann að Móse stöðvi þá. Móse svarar með þessari ósk um að öll þjóðin fái hlutdeild í gjöfinni.

Þessi viðbrögð þykja mér falleg. Sá sem sjálfur ber mikla andlega ábyrgð fagnar því að fleiri fái að vera með. Í því felst ákveðið öryggi og örlæti. Gjöf annars manns tekur ekkert frá honum.

Þarna vaknar líka spurning sem ég vil beina að sjálfri mér: Get ég fagnað því þegar einhver annar skynjar, sér eða miðlar með öðrum hætti en ég?

Svarið mitt er já. Ég vil að það sé já.

Þekkingin sem ég kynntist frá barnæsku er mér dýrmæt. Ég ber djúpa virðingu fyrir konunni sem kenndi mér og fyrir því sem hún miðlaði áfram. Þegar manneskja deilir með barni þekkingu sem hefur mótað líf hennar verða til tengsl milli kynslóða. Þar er traust. Þar er arfur sem lifir áfram vegna þess að einhver gefur sér tíma til að kenna.

Ég hugsa um þetta þegar fólk talar eins og andleg reynsla þurfi alltaf að hefjast á viðurkenndum stað og fá ákveðið heiti áður en taka megi hana alvarlega. Margt af því sem hefur fylgt fólki lengst hefur verið rætt við eldhúsborð. Draumar, fyrirboðar, bænir og sú undarlega vissa sem erfitt er að færa í orð. Íslensk heimili hafa rúmað slíkar frásagnir kynslóð eftir kynslóð.

Ég vil að við getum hlustað á þær af virðingu.

Manneskja sem segir frá andlegri reynslu er oft að deila einhverju mjög persónulegu. Hún er að segja frá því sem hún hefur skynjað og reyna að finna því orð. Mér finnst skipta máli hvernig við tökum á móti því. Forvitni og yfirvegun gefa samtalinu svigrúm. Fyrirlitning lokar því fljótt.

Í mínu starfi skipta orð miklu. Fólk kemur með spurningar um líf sitt, ástvini og það sem fram undan er. Það felur mér traust sem mér ber að fara vel með. Sú ábyrgð fylgir miðluninni og hefur fylgt mér öll þessi ár. Ég vil geta staðið við orð mín, vandað mig og borið virðingu fyrir manneskjunni sem leitar til mín.

Fyrir mér á andleg gjöf að gera okkur vandari að orðum og verkum. Hún á að dýpka virðingu okkar fyrir lífinu og minna okkur á að hver manneskja býr yfir einhverju sem við þekkjum ekki til fulls.

Þess vegna vil ég líka að sá sem hefur sterkt innsæi, dreymir skýra drauma eða finnur til andlegrar köllunar geti talað um það án þess að þurfa strax að verja tilverurétt sinn. Við þurfum svigrúm til að spyrja, þroskast og átta okkur á eigin reynslu. Þar finnst mér auðmýkt eiga heima hjá okkur öllum, líka þeim sem hafa langa reynslu.

Ég tengi orð Móse við mína eigin vegferð á þennan hátt. Þau vekja hjá mér traust á því að andlegt líf hafi meira svigrúm en við mennirnir veitum því stundum. Ég trúi að Guð þekki hjarta mitt, þekki ásetning minn og sjái þá virðingu sem ég ber fyrir starfi mínu. Sú trú er mér kær.

Ég vil geta verið trúuð kona, talað opinskátt um miðlun og setið við sama borð og fólk sem skilur þessa hluti öðruvísi. Við eigum að geta rætt saman án þess að gera lítið úr því sem öðru okkar er heilagt.

Og ég vil muna örlætið í orðum Móse þegar ég mæti gjöfum annarra. Fagna því að ung manneskja finni sína rödd. Hlusta þegar eldri kona segir frá því sem hún hefur borið með sér alla ævi. Gefa þeim sem á erfitt með að útskýra reynslu sína tíma til að ljúka frásögninni.

Mér finnst falleg trú hafa pláss fyrir það.

Þegar ég bið Guð um leiðsögn í lífi mínu vil ég líka biðja um þetta örlæti: að kunna að þekkja og meta það góða sem kemur í gegnum aðra, jafnvel þegar leið þeirra er ólík minni.

Það er fallegt að bera gjöf. Það er líka fallegt að gleðjast yfir því að hún sé gefin víðar.

Laufey

Friður Krists sé með þér.

Skoða fleiri texta