„Þakkið í öllum hlutum, því að það er vilji Guðs með yður í Kristi Jesú.“ — 1. Þessaloníkubréf 5:18
Taktu eftir litla orðinu í miðju versinu. Páll segir ekki fyrir alla hluti, heldur í öllum hlutum. Það er himinn og haf þar á milli.
Enginn er beðinn að þakka fyrir sorgina, sjúkdóminn eða það sem brast. Það væri ekki trú, heldur afneitun. En okkur er boðið að þakka inni í því — mitt í myrkrinu, mitt í biðinni, mitt í því sem við skiljum ekki. Þakklætið er ekki yfirlýsing um að allt sé í lagi. Það er játning um að við séum ekki ein.
Páll skrifaði þessi orð til ungs safnaðar sem átti undir högg að sækja. Sjálfur hafði hann verið barinn, hnepptur í fangelsi og hrakinn úr borg eftir borg. Hann skrifaði ekki úr þægilegum stól. Þegar hann segir „í öllum hlutum“ veit hann hvað hann er að segja.
Og svo kemur hitt: þetta er vilji Guðs með yður. Við spyrjum svo oft hver vilji Guðs sé — með lífi okkar, vali okkar, morgundeginum. Hér er svarið óvenju einfalt. Vilji Guðs er ekki falinn uppi í skýjum. Hann er hér, í dag, innan seilingar: að þú þakkir. Ekki af því að Guð þurfi á þökkum að halda, heldur af því að þakklátt hjarta er opið hjarta — og í opið hjarta kemst ljósið.
Þakklæti er ekki tilfinning sem kemur og fer. Það er ákvörðun, stundum tekin með skjálfandi rödd. Það er að horfa á daginn — grámann, kuldann, það sem ekki gekk upp — og segja samt: takk. Takk fyrir andardráttinn. Takk fyrir að ég er enn hér. Takk fyrir að þú ert hjá mér, Guð, einmitt núna.
Nú er október og dagarnir styttast. Kannski er það einmitt þess vegna sem þetta vers er okkur gefið í dag. Þakklætið kveikir ljós þar sem sólin nær ekki til.
Bæn dagsins
Drottinn, kenndu mér að þakka — ekki bara þegar allt er gott, heldur núna, eins og dagurinn er. Opna hjarta mitt í því sem ég ber í dag. Ég treysti þér fyrir því sem ég skil ekki. Takk fyrir að þú ert hér. Amen.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta