María leggur af stað í skyndi. Lúkas segir okkur ekki hvers vegna henni liggur svo á, en við getum ímyndað okkur það. Hún er ung, ógift og ber undir belti það sem engin orð ná utan um. Engillinn er farinn. Hún stendur ein eftir með sannleika sem erfitt verður að fá aðra til að trúa. Og hún gerir það sem fólk gerir þegar jörðin skelfur undir fótum þess — hún leitar til einhvers sem gæti skilið.
Elísabet hefur haldið sig til hlés í fimm mánuði. Hún er komin á efri ár, hefur verið kölluð óbyrja í áratugi og veit hvernig fólk hvíslar. Nú ber hún barn. Við vitum ekki hvers vegna hún hefur dregið sig í hlé. Kannski þarf hún tíma til að trúa því sjálf. Maðurinn hennar er mállaus — hann getur ekki einu sinni sagt henni með orðum hvað hann sá í musterinu.
Og svo berst kveðjan yfir þröskuldinn. María heilsar Elísabetu og áður en hún nær að útskýra, afsaka eða biðja um skilning hreyfist barnið í kviði Elísabetar. Og Elísabet veit. Hún þarf engar sannanir. Hún tekur á móti Maríu eins og hún skilji það sem enginn annar hefur enn skilið.
Þetta er það sem snertir mig dýpst í þessari sögu. Ekki kraftaverkin sjálf, heldur það að sú sem fyrst ber kennsl á það sem María ber er önnur kona sem er sjálf í svipuðum sporum — líka með leyndarmál, líka með líf sem hún skilur ekki alveg. Ég ímynda mér að óttinn hafi líka verið þeim báðum kunnugur. Tvær konur, önnur ung að árum, hin komin á efri ár, með ekkert annað í höndunum en trú og hvor aðra.
Elísabet gefur Maríu það sem hún þarf mest: hún trúir henni. Hún segir sæl ert þú — áður en nokkur annar segir það og á meðan heimurinn hefði fremur sagt annað. Og ég ímynda mér að María gefi Elísabetu á móti það sem hún hefur þráð þessa fimm þöglu mánuði — einhvern til að gleðjast með, einhvern sem leyfir gleðinni loksins að njóta sín.
Við þekkjum þetta. Það eru stundir í lífinu þegar við berum eitthvað sem við getum ekki sagt frá — sorg, von, ótta, breytingu sem er ekki orðin sýnileg. Og það sem bjargar okkur er sjaldnast skýring eða ráð. Það er að finna einhvern sem lítur á okkur og veit. Sem segir: „Ég sé þig, ég trúi þér, komdu inn.“
María dvaldi hjá Elísabetu í um þrjá mánuði. Lúkas eyðir ekki orðum í að lýsa samveru þeirra. En ég ímynda mér morgnana, hendur á kviði, hlátur sem brýst fram óvænt, þögn sem þarf ekki að rjúfa. Tvær konur sem héldu hvor annarri uppi þar til þær gátu staðið einar.
Sæl er hún sem trúði, segir Elísabet. En kannski má líka segja: Sæl er hún sem átti einhvern sem trúði henni.
Friður Krists sé með þér.
Skoða fleiri texta