„Varðveit hjarta þitt framar öllu öðru því að þar eru uppsprettur lífsins.“ — Orðskviðirnir 4.23.

Það er eitthvað ákaflega blítt í því að hjartað skuli vera nefnt uppspretta. Við hugsum gjarnan um það sem geymslustað: þar varðveitum við minningar, söknuð, ást og orð sem hafa fylgt okkur árum saman. Uppspretta er hins vegar sífellt að gefa frá sér. Það sem býr innra með okkur leitar út í daginn, snertir fólkið okkar og setur svip á það hvernig við mætum lífinu.

Þess vegna hefur þessi stutta áminning svo mikið vægi. Við vörðum húsin okkar, gætum verðmæta og leggjum okkur fram um að halda utan um skyldurnar. Hjartað fær stundum að bíða þar til allt annað hefur verið afgreitt. Svo kemur kvöldið og við finnum að eitthvað innra með okkur hefur setið afskipt allan daginn. Við höfum verið víða, sinnt mörgu, en varla verið heima hjá sjálfum okkur.

Orðið „varðveit“ ber með sér umhyggju. Sá sem varðveitir eitthvað þekkir verðmæti þess. Hér má heyra rödd Guðs tala af alvöru og ást til manneskjunnar: Hjarta þitt skiptir máli. Það sem enginn sér, það sem þú átt erfitt með að orða, það sem þú berð hljóðlega í gegnum annasama daga, er dýrmætt í augum hans. Guð þekkir lífið sem býr undir yfirborðinu.

Við megum því taka þessa áminningu persónulega. Líf okkar verður aldrei metið til fulls í afköstum, eignum eða áliti annarra. Það hefur líka hljóðláta sögu: hverjum við unnum, hverjum við sýndum miskunn og hvaða góðvild við héldum tryggð við.

Við uppsprettu þarf að ganga af virðingu. Lítið rask við upptökin getur borist langt niður eftir læknum. Þannig hafa orð sem við leyfum að festa rætur innra með okkur áhrif langt út fyrir augnablikið þegar þau voru sögð. Fyrirlitning sem verður okkur töm getur smám saman heyrst í eigin rödd. Þakklæti sem fær að dvelja með okkur getur líka orðið að hlýju við eldhúsborðið.

Þarna liggur ábyrgð okkar. Við tökum þátt í að móta það sem berst frá okkur til annarra. Við ráðum því stundum hvort samtal fær að verða grimmara, hvort fjarstödd manneskja fær að halda reisn sinni og hvort barn mætir augnaráði sem hefur tíma fyrir það. Varðveisla hjartans birtist í slíkum hversdagsstundum. Kærleikurinn fær hendur, rödd og andlit í því hvernig við komum fram.

Sum hjörtu bera djúp sár. Þar hefur ástin orðið fyrir missi, traust verið svikið og von þurft að bíða lengi. Sá sem les þessi orð með slíkt hjarta má heyra í þeim mildi. Sárin segja frá því sem hefur hent okkur. Þau eru enginn dómur um verðmæti okkar. Hjá Guði má sorgin eiga sitt rými og tárin falla án þess að við þurfum að afsaka þau.

Að varðveita hjartað getur einmitt falist í að færa Guði það eins og það er. Bænin þolir ófullgerðar setningar, þögn og spurningar sem engin auðveld svör fylgja. Við megum koma með reiðina, þreytuna og trúna sem er orðin lágvær. Í þeirri nálægð er okkur leyft að hætta að halda uppi ásýnd. Guð tekur á móti manneskjunni allri, líka því sem hún hefur sjálf átt erfitt með að horfast í augu við.

Og hjartað þarfnast visku. Kærleikur kallar á dómgreind, heiðarleika og hugrekki til að segja satt. Stundum felst trúmennska við hið góða í ákveðnu nei. Stundum í því að játa eigin mistök og biðja fyrirgefningar. Auðmýktin opnar þar farveg sem stoltið hafði þrengt. Það er mikil náð fólgin í að fá að byrja aftur og vita að gærdagurinn hefur ekki síðasta orðið um það sem við verðum.

Uppsprettur lífsins minna okkur einnig á að það sem við gefum þarf sjálft næringu. Við þörfnumst orðs sem vekur trú, samveru þar sem góðvild ríkir og kyrrðar þar sem rödd Guðs fær að heyrast. Stundum berst sú næring á látlausan hátt: í sálmi sem við munum skyndilega, hlýjum lófa, fyrirgefningu eða dagsbirtu sem fellur yfir herbergið þegar við héldum að allt væri orðið dimmt.

Þannig verður orð dagsins að bæn sem fylgir okkur inn í venjulegan dag. Drottinn, varðveit í mér það sem elskar. Gef mér visku til að gæta þess sem þú hefur trúað mér fyrir. Haltu hjarta mínu næmu fyrir þjáningu annarra og opnu fyrir gæsku þinni. Lát orð mín bera frið og verk mín vitna um kærleika. Og þegar mér finnst uppsprettan þrotin, minntu mig á að ég má aftur drekka af náð þinni. Amen.

Eftir Laufey

Friður Krists sé með þér.

Skoða fleiri texta